نقاشی ایرانی . این یک واژه پیچیده است ،که در واقع نشان دهنده نوعی از نقاشی بوده که در طول قرون مختلف در سرزمین ایران ظهور یافته است . این نوع نقاشی ، توسط محققین غربی و دانش پژوهان آن منطقه ، نامگذاری شده است و دارای تاریخچه ای بس عمیق و پر بار می باشد . ارزشهای والایی در این رشته توسط هنرمندان بدست آمده و نتیجه کوششهای التزامی شان بوده که از عمق تاریخ گذشته است ، هنرمندانی همچو « مانی چیزم » ( مانویت ، پیروی از دین مانی ) . نقاشانی همچوکمال الدین بهزاد سلطان محمد ،‌ آقا میرک و رضا عباسی و ... ،‌ همگی به عنوان صاحب سبک این رشته در تاریخ هنر ایرانی محسوب می شوند . نقاشی ایرانی ، به عنوان یک هنر عملی (تجربی ) در میان آثار نگارگری ( قلمی ) محسوب می شود . و شامل حوزه های گسترده بوده که در مدارس متعدد و در رشته های مختلف من جمله : تشعیر یا تذهیب ( بصورت نقاشی های حیوانی و گل و گیاه در اطراف خط نوشته ها ،‌ جهت زیبایی بیشتر بکار می رود ) تدریس می شود . تشعیر یا تذهیب و شیوه های مختلف اجزائی از یک طرف برخاسته سنت های تصویری در هنر محسوب می شود ،‌ و از طرفی دیگر ، پیرو شرایط خاص خودشان هستند و همگی از همان زمره محسوب می شود . از یک چشم انداز کلی ،‌ مفهوم تصویری شخصی را باز گو نموده که القائات نقاشی را به فراسوی طبیعت کشانده و به صورت یک شیوه تجریدی و معنوی بوده که دنباله رو معنی درونی و مفاهیمی می باشد که از طریق واقعیتهای طبیعت به حقیقت خود رسیده است . یکی از مدارس تاریخی هنر نقاشی ایرانی ، مدرسه اصفهان است . این شیوه نقاشی که در خود در بردارنده مشاغل هنرمندان دوره صفوی بوده ، یکی از مهمترین مدارس نقاشی ایران محسوب می شود . هنرمندان این دوره ، با استفاده از مفاهیم مذهبی خود ،‌ همگی نه تنها جزء اساتید برجسته ایران محسوب می شود . بلکه در جهان نیز از شهرت خاصی برخوردارند. آنها آثاری را خلق کرده اند که از نقطه نظر ظرافت و ارزشهای تصویری ،‌ به عنوان نقاشی بی نظیر جهان محسوب می شود . در زمان کنونی ،‌ اصفهان به عنوان یک مرکز هنر و شهری فعال در زمینه رشته های مختلف هنری به حساب می آیند و تجربیات جدید و هنرمندان زبر دستی را به جهان معرفی کرده که در عرصه های مختلف نقاشی ایرانی هنوز زبان زد خاص و عام هستند و توانسته اند آثار با ارزشی را خلق کنند و بیانیه های جدیدی را در این شهر به نمایش گذارند .